Storm Henk hield huis. En hoe.

Dit jaar zou anders worden dan het vorige,  zo had ik mezelf gewenst. Normaler. Relaxter. Met leuke schrijfklussen, niet te ingewikkelde mantelzorg, fijne koorprojecten. En even zonder huizenwissels vanwege onderdak aan statushouders of langdurige verbouwingen. Het was allemaal leuk en goed geweest, maar nu even niet. Een ontspannen jaar moest het worden, met veel eigen tijd op mijn flat op de negende. Maar ik had buiten storm Henk gerekend.

Sinterklaassurprise

In de nacht van 2 op 3 januari hield Henk huis op het complex aan het Levendaal waar vriend F. woont op de bovenste verdieping. Henk rolde met windkracht 9 de bitumen dakbedekking op als het deksel van een sardineblik. Henk nam ook bakken met regen mee die zich een weg baanden door het overgebleven staketsel. Door het plafond, de muren, de vloer, de keuken. Niet dat we er iets van merkten. Welnee. Wij sliepen heerlijk in een airbnb in Osnabrück waar we ons na de feestdagen even hadden teruggetrokken voor een stedentripje. Totdat vroeg in de ochtend een onbekend nummer belde: de buurman in Leiden. Een uur later reden we in volle vaart huiswaarts. Ondertussen sleepten een lieve vriend en buur spullen die nog te redden waren de droge gang op. Fotoboeken, de tv, de hometrainer, een sinterklaassurprise.

Welkom

F’s flat was onbewoonbaar, dat was meteen duidelijk. Dus daar ging ik weer. Zomerkleding naar de berging voor meer kastruimte, planken leegmaken voor ordners, ruimte scheppen op het aanrecht voor het aquarium. Toch weer samenwonen op 65 vierkante meter, gelukkig met uitwijkopties naar de Veluwe en het gerenoveerde herenhuis. Want deze plek voor mezelf, die heb ik niet voor niets gecreëerd. Hoe mensen met grote gezinnen dat doen, geen idee, maar de gedachte nooit eens een dagje alleen te zijn vind ik best benauwend. F. is welkom, met liefde én met mate :-).

Emosjoneel

Dat het vaak anders loopt in het leven dan je denkt weet ik natuurlijk al langer. Maar deze watersnoodramp moeten we toch even verwerken. Er is niemand ziek of dood en de verzekering dekt de schade, maar het is ook een emosjoneel proces. Schrik over de ravage, ontreddering over alles wat verloren gaat en kromtrekt door het water, onzekerheid hoe dit ooit goed moet komen, dankbaarheid voor alle spontane hulp van familie, vrienden en buren, opluchting als de schade-expert geruststelt en de beheerder ‘mannen’ regelt met sloophamers en droogmachines. Totdat je voorzichtig weer plannen durft te maken en te googelen op ‘rode keuken hoogglans’.

Samen komen we bij op mijn flat. Het is er droog, warm en gezellig. En ik weet nu: over vijf maanden – verwachte renovatietijd – gaan we dit weer missen.

Ramptoerisme? Bekijk dit filmpje.