(Grenzen aan) eigen kracht

Deze website is zorgvuldig ingedeeld in werk, mantelzorg en inspiratie, maar soms vallen alle buttons opeens prachtig samen. Zoals die dag dat ik voor een e-zine over de wijkteams in Rotterdam te gast was in het stadion der stadions: De Kuip. Werd mij daar toch zomaar een middag in mijn favoriete stad in de schoot geworpen! Met ook nog eens de gelegenheid om vanaf de business seats de heilige grasmat met eigen ogen te bewonderen. Snel nog even een filmpje en een selfie en hup aan de slag.

Stressen

Verslag doen van een conferentie betekent altijd een (mid)dagje stressen. Workshops volgen, reacties vragen, portretjes maken, tweegesprekken arrangeren, enzovoort. Eenmaal weer thuis is het vaak flink doorwerken om de artikelen op tijd aan te leveren. Dit keer had ik er de volgende dag een extra taakje bij: de eindredactie. Ontdaan van alle hectiek van de dag eens rustig lezen wat mijn collega’s ervan hadden gemaakt.

Mantra

Bij het lezen trof mij een artikel over de eigen kracht in relatie tot de participatiesamenleving. Aanleiding was een sessie met hoogleraar Margo Trappenburg, die kritische kanttekeningen plaatste bij het veel te rooskleurige beeld dat er bestaat van het eigen netwerk van burgers die hulp nodig hebben. Ik was meteen getriggerd, want het mantra van de eigen kracht en de loze term participatiesamenleving kunnen mij behoorlijk opstandig maken. Omdat er simpelweg niet altijd een netwerk en eigen kracht (brrr) is.

Lees het!

Trappenburg haalde vier publicaties aan waarin vraagtekens worden gezet bij het beroep op zelfredzaamheid (mensen worden overvraagd), de familie (broze relaties komen onder druk), de buren (bereid om een weekje te helpen, maar vijftien jaar lang…?) en tot slot de vrijwilliger (hoezo onbetaald?). Het was mij uit het hart gegrepen. En dan ging het alleen nog over de eigen kracht (nogmaals brrr) van de zorgvragen, terwijl de partner… Ach, weet je wat? Lees het gewoon zelf maar even door!