Muziek maken in Frankrijk

‘Het was best leuk hoor, maar ik houd meer van muziek.’

We hebben net onze longen uit onze lijven gezongen tijdens een concert in de Église Saint-Pierre in Sennevoy-le-Bas, een genoeglijk Frans dorpje in de Bourgogne. Met het gezelschap La Banda Bardi traden we op met een afwisselend programma met bewerkte volksliederen uit verschillende landen – denk Venetiaanse gondel, Schotse Hooglanden, Duitse weemoed, Britse folk – sommige begeleid door gitaar en voorafgegaan door een Franstalige tekst. Met liederen over verleiding, liefde en heimwee. Maar ook vol vrolijkheid en Spaans temperament.

Pizza

Na afloop is het feest bij de kerk. Er is een pizzaoven neergezet – die spectaculair rokend voorop een tractor het dorp inreed – en aan lange tafels maken we zelf onze pizza met een homp deeg en onbestemde ingrediënten. Wat een feest! Wachtend op de pizza en nog nagloeiend van het geslaagde concert komen we de landgenoten van hierboven tegen, geëmigreerd naar het stille Franse platteland. Vriendelijk, zeker, maar het blijven natuurlijk kritische Hollanders. ‘We houden meer van muziek. De gitaar was wel heel mooi’.

Formidable

Nee, dan het Franse publiek. Dat luisterde met volle aandacht, was muisstil, applaudisseerde voor een toegift, en uitte loftuitingen als ‘Formidable!’ Het was me vorig jaar ook al opgevallen. Hoe dankbaar het is om voor Frans publiek te zingen en hoeveel lastiger het is Nederlands publiek te bekoren. De Fransman is ontroerd, de Nederlander hoort die ene inzet die ongelijk was. De Fransman is complimenteus, de Hollander vond de uitstraling wat mat.

Pret

Ach, wat maakt het uit. Het was gewoon genieten met mijn matties van La Banda Bardi tijdens onze vierdaagse trip naar de Bourgogne. Zelden heb ik een groep (zangers) meegemaakt die ondanks al hun verschillende karakters zo harmonieus met elkaar omgaan en die zoveel pret hebben met elkaar. Dertien musici (we rekenen dirigent en gitariste voor het gemak ook even mee) die heerlijk met elkaar zingen. En prachtige muziek maken.