Kunst en kennis tussen de koeien

Als tekstschrijver slash journalist kom je nog eens ergens. Een gevangenis, een museum, een ziekenhuis, een haventerrein, een bouwplaats: ik ben al op heel wat plekken ontvangen voor een interview, debatverslag of reportage. Maar een stal? Nee, dat was weer een heel nieuwe ervaring.

Dat zit zo. Voor Cultuurfonds Leiden doe ik met collega’s van Magazine on the Spot verslag van een aantal cultuuretentjes. Tijdens een uitgebreide maaltijd discussieert een groepje genodigden over een thema rond kunst en cultuur in Leiden. De ideeën die in deze ongedwongen sfeer boven tafel komen moeten tot concrete bouwstenen leiden voor een nieuwe cultuurnota. Eerder woonde ik al een geanimeerde discussie bij over kunst in de buitenruimte (‘Leiden moet een nieuw icoon!’). Deze keer had gastvrouw Meta Knol, directeur van Museum De Lakenhal, ons uitgenodigd op haar boerderij in de Boterhuispolder. Hier, omgeven door water, wind en weilanden, houden haar partner en zoon sinds drie jaar een kudde Lakenvelders. Je weet wel, die roodbruine of zwarte koeien met zo’n karakteristiek ‘laken’ over hun buik. Een oer-Hollands ras, waarvan er steeds minder in ons land overblijven (dus teken de petitie!).

Strobalen

Meta ontving haar gasten in de stal van de boerderij. Daar zaten we. De museumdirecteur, de wethouder, de kunstenaar, de strateeg, de wetenschapper, de journalist. Op strobalen met een vrolijk kleedje erop. Met een glas wijn of een kop thee. In het midden een schaal vol lekkers. Voor en achter ons loeiden, plasten en scharrelden de koeien, kalfjes, ossen en enige stier. Een bijzondere entourage om even los te komen van het stadse kantoorleven en een ontspannen opmaat naar een discussie over een heel ander onderwerp: hoe versterken we de identiteit van Leiden als stad van kunst en kennis? De samenvatting lees je hier. En wees gerust: toen de voeten toch wat koud begonnen te worden, verplaatste het gezelschap zich naar het warme woonhuis.