Voor alles is een eerste keer

Na een cva is er voor alles een eerste keer. Na 7,5 jaar is dat een museumbezoek. Waarom niet eerder als iemand zoveel van kunst houdt? Ja waarom. Ik denk een combinatie van energietekort, overprikkeling en rolstoelaversie. Maar nu het al een lange periode goed gaat met M. en hij zijn ‘horizon moet verbreden’ plannen we een woensdagochtend in.

Museum Voorlinden in Wassenaar lijkt mij goed te doen. Een ruim opgezet gebouw in een landelijke omgeving met een afwisselende collectie en verrassende tentoonstellingen. En, niet onbelangrijk, je kan er makkelijk parkeren. Ook al zouden we maar één zaaltje zien, dan zou het bezoek al geslaagd zijn. Wel jammer dat de museumjaarkaart – M. is al die jaren trouw blijven betalen voor je weet maar nooit – niet geldig is.

Zwembad

Enkele andere bezoekers slaan bij binnenkomst de zaal rechts in, dus kiezen wij voor links. Daar bewonderen we de houten sculpturen van beeldhouwer Martin Puryear. De abstracte constructies zijn prachtig en ambachtelijk gemaakt. Ik lees af en toe een toelichting voor. M. kijkt, wijst, maakt foto’s. Zijn gevoel voor kunst is nog helemaal aanwezig. ‘Kijk, die gebogen lijn vanaf hier’. ‘Is dit een kardinaalsmuts?’. ‘Mooi, die houten valken’. Dan volgen de bekende highlights. Het levensechte koppel onder de parasol. Het zwembad van Leandor Erlich. Al zo vaak voorbijgekomen op zijn Facebook, nu staat M. eindelijk zelf onder het wateroppervlak (gelukkig, er is een trap met twee leuningen!).

Pauze

M. geniet. Ik ook, maar dan anders. Het is net dat subtiele verschil tussen spanning en ontspanning, tussen begeleider zijn en dagjesmens, tussen verantwoordelijkheid en lekker je eigen ding doen. Dus houd ik de tijd in de gaten en kijk of er al sporen van vermoeidheid zijn. De rij donkergroene banken met uitzicht op het omringende landgoed vormen een welkome pauzeplek.

Rozenblaadjes

Tot slot de presentatie van Voorlindens eigen collectie. We moeten keuzes maken. De Coca-Colavaas van Ai Weiwei is voor mij een leuke link met een recent bezoek aan Den Bosch. Tears of a Swan doet M. denken aan zijn eigen tuin: grote rozenblaadjes van geglazuurd klei verspreid over de vloer als symbool van de breekbaarheid van de liefde. ‘Kom, we moeten gaan’. Na 75 minuten lopen we tevreden terug naar de parkeerplaats. Tot een volgend bezoek. Ook Voorlinden loopt voorlopig niet weg.